OZIEROW W ł a d i s ł a w A l e k s a n d r o w i c z, ur. 30 IX (11 X) 1769 wieś Kazanskoje lub Barki (gub. twerska), zm. 5 (17) IX 1816 Kazanskoje, dramaturg. Kształcił się w Szlacheckim Korpusie Lądowym, który ukończył w 1787. W 1794-1808 służył w Departamencie Leśnictwa. Sztuka pisarska O. kształtowała się pod wpływem dramaturgii J. Kniażnina, co ujawniło się zwłaszcza w jego pierwszej tragedii historycznej Jaropołh i Oleg (1798, Jaropełk i Oleg). Dziełem bardziej oryginalnym była osnuta na motywach antycznych tragedia Edip w Afinach (1804, Edyp w Atenach), zawierająca jednak aluzje do współczesności. Powstanie kolejnej tragedii Fingał (1805, Fingal) inspirowały głośne wówczas Pieśni Osjana. Najważniejszym osiągnięciem O. była tragedia Dmitrij Donskoj (1807, Dymitr Doński), w której temat historyczny miał wyraźne odniesienia do współczesności. Książę Dymitr, wsławiony walką o wolność Rusi, miał się kojarzyć widzowi z Aleksandrem I, "obrońcą" narodów przed Napoleonem. Ostatnią, szybko zapomnianą tragedią pisarza była Poliksena (1808, Poliksena), osnuta na motywach zaczerpniętych z Eurypidesa. Historyzm tragedii O. podporządkowany był celom dydaktycznym. Pisarz nie zdołał przełamać estetycznych kanonów klasycyzmu, mimo iż nadawał niekiedy swym utworom właściwe sentymentalizmowi silne zabarwienie uczuciowe. Zdymisjonowany w 1808 O. popadł w obłęd i spalił swoje rękopisy. J.O.
