OWIECZKIN Walentin Władimirowicz, ur. 9 (22) VI 1904 Taganrog, zm. 28 I 1968 Taszkient, prozaik, publicysta, dramaturg. Wiele lat
spędził na wsi, początkowo nad Morzem Azowskim, potem na Wołyniu i na Ziemi Kurskiej. W 1934 zajął się dziennikarstwem. Debiutował w 1929 opowiadaniem Sawieljew (Sawieljew), w którym podjął aktualny temat walki klasowej na wsi. Złożone problemy życia wsi poddał analizie w zb. opowiadań: Kołchoznyje rasskazy (1935, Opowiadania kołchozowe), Gosti w Stukaczach (1940, Goście w Stukaczach), Slepoj maszynist (1941, Ślepy maszynista). Wojenne doświadczenia i przemyślenia podsumował w opowieści S frontowym priwietom (1945, Z frontowym pozdrowieniem). Po wojnie powrócił do tematu wsi. Zasłynął cyklem reportaży literackich Sprawy dnia powszechnego (Rajonnyje budni, 1952-56), obejmującym jednolite problemowo i tematycznie, powiązane miejscem zdarzeń i głównymi postaciami księgi: Na pieriedniem kraje (Na pierwszej linii), W tom że rajonie (W tym samym rejonie), Swoimi rukami (Własnymi rękami), Trudnaja wiesna (Trudna wiosna). Osnowę ich fabuły stanowi konflikt postaw: bezdusznej, formalistycznej oraz nacechowanej zaufaniem do człowieka, opartej na racjonalizmie. O. był jednym z pierwszych pisarzy, którzy zerwali z typowym dla propagandy stalinowskiej ukazywaniem trudnej rzeczywistości wiejskiej w sposób uładzony i upiększony. Reportaże te, traktowane jako środek polemiki literackiej w obronie chłopów przed stałym wyzyskiem i szantażem m.in. ze strony terenowych organów partyjnych, stały się wydarzeniem w życiu społeczno-literackim pierwszej pół. lat 50. i bodźcem dla powstania serii reportaży nowego typu. Tym samym problemom poświęcił O. swoje dramaty: Babje leto (1947, Babie lato), Nastia Kołosowa (1949, Nastia Kolosowa), Letnije dożdi (1959, Letnie deszcze), Wńemia pożynat' płody (1960, Czas zbiorów), Pust' eto sbudietsia (1961, Niech się to spełni), które wszakże nie zyskały większej popularności. Od 1963 O. pracował nad zakrojonym na dużą skalę dokumentalnym utworem z życia wsi kołchozowej, którego nie ukończył. Załamanie wiary w możliwość gruntownych reform gospodarki wiejskiej doprowadziło O. do próby samobójstwa. Ostatnie lata życia spędził w Taszkiencie w stanie głębokiego kryzysu duchowego. J.B.
